همیشه حرف از رفتن هاست. کاش کسی با آمدنش غافلگیرمان کند.


+ در ضرورت مدال نیاوردن در المپیک

در ضرورت مدال نیاوردن در المپیک 

 یکی از مهمترین روشهای پایبندی به سنتهای حسنه داخلی که شعار همه ملت بزرگوار ایران است، دوری جستن از سنتهای ناپسند ملل نابزرگوار دیگر است. ورزش که به نظر جمیع دانشمندان یکی از راههای بروز و ظهور کنشهای اجتماعی است، از مقوله‫هایی است که به اعتقاد ما در مورد آن با کسی نمی‫توان و نباید شوخی کرد. بالاخص ورزشهایی که ریشه در سنتهای حسنه ما دارد. متأسفانه بعضی ازین خودباختگان فرهنگی که فکر می‫کنند همه چیزهای خوب در غرب است، در مورد ورزش نیز دچار خودباختگی فرهنگی هستند و همت دولت نهم در رفع این خودباختگی چیزی است که از آفتاب در آسمان آبی روشنتر است. احیای ورزشهای سنتی و سنتهای ورزشی از جمله برنامه‫های اصلی سازمان ورزش ج.ا.ا. است که خوشبختانه در المپیک پکن نتایج آن به بار نشست و ما شاهد یک انقلاب بزرگ فرهنگی در امر ورزش در عرصه‫های بین الملل هستیم. ورزشکاران ایرانی به تأسی از شعارهای دولت عدالت محور ثابت کردند که دیگر نیازی به قهرمانی در ورزشهایی که منبعث از فرهنگ منحط غرب است، ندارند. باختهای پی در پی ورزشکاران ما در ورزشهایی مثل بسکتبال و بوکس و کشتی فرنگی و وزنه‫برداری فی الواقع مشت محکمی است بر همه دهانهای یاوه‫گوی داخلی و خارجی. و نتیجه مشخص برنامه‫ریزیهای چهارساله ما برای رسیدن به این افتخار بزرگ تاریخی است.

پیشنهاد مشخص ما در این خصوص تلاش سازمان تربیت بدنی برای گنجاندن بازهای محلی ایرانی در مسابقات المپیک است تا وابستگی ما را به دنیای غرب قطع و دنیای غرب را به ورزشهای سنتی ما وابسته نماید و انشاءالله در المپیک 2012 لندن شاهد هنرنمایی غیورمردان ورزش ایران در رشته‫های پرطرفدار الک دولک، هفت سنگ، زو، گردوبازی، چهارخونه، کمربن بازی، چوخه، قووه و سایر بازیهای ملی و میهنی خواهیم بود.

 

منبع : وبلاگ وقایع ابن محمود

 

نویسنده : محسن ; ساعت ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢۸ امرداد ۱۳۸٧
تگ ها:
comment نظرات () لینک