همیشه حرف از رفتن هاست. کاش کسی با آمدنش غافلگیرمان کند.


+ پرهیزگاری صوفیانه (برای ... )

 

    در این هستی غم انگیز

   "وقتی حتی روشن کردن یک چراغ ساده ی "دوستت دارم

    کام زندگی را تلخ می کند

   وقتی شنیدن دقیقه ای صدای بهشتی ات

   زندگی را

   تا مرزهای دوزخ

   می لغزاند

   -دیگر- نازنین من

   چه جای اندوه

   چه جای اگر...

   چه جای کاش...

   و من
 
   -این حرف آخر نیست-

   به ارتفاع ابدیت دوستت دارم
 
   حتی اگر به رسم پرهیزگاری های صوفیانه

   از لذت گفتنش امتناع می کنم.

 

 

 

نویسنده : محسن ; ساعت ۱٠:۱۳ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٧
تگ ها:
comment نظرات () لینک