چه گویمت ؟! که تو خود با خبر ز حال منی !

چه گویمت ؟! که تو خود با خبر ز حال منی !
چو جان ، ‌نهان شده در جسم پر ملال منی ...

چنین که می‌گذری تلخ بر من ، از سر قهر
گمان برم که غم‌انگیز ماه و سال منی ...

خموش و گوشه نشینم ، مگر نگاه توام ؟!
لطیف و دور گریزی ، مگر خیال منی ؟!

ز چند و چون شبِ دوریت چه می‌پرسم ؟
سیاه‌چشمی و خود ، پاسخ سؤال منی ...

چو آرزو به دلم خفته‌ای همیشه و حیف !
که آرزوی فریبنده‌ی محال منی ...

هوای سرکشی‌ طبع من ، ‌مکن ! که دگر
اسیر عشقی و مرغِ شکسته‌بال منی

ازین غمی که چنین سینه‌سوز " سیمین " است
چه گویمت ؟! که تو خود باخبر ز حال منی ...

سیمین بهبهانی

/ 0 نظر / 20 بازدید